แนวคิดเกี่ยวกับการซื้อขายภายในตลาดทำนาย: การวิเคราะห์และความเสี่ยงของการซื้อขายภายใน การเข้าใจกลไกของตลาดทำนายและการใช้ข้อมูลภายในเพื่อให้ได้เปรียบในการลงทุนเป็นเรื่องที่ซับซ้อนและเต็มไปด้วยความเสี่ยง การศึกษานี้จะพิจารณาถึงผลกระทบของการซื้อขายภายในต่อความเสถียรของตลาดและแนวทางในการป้องกันการใช้อินไซด์เทรดเพื่อความยุติธรรมในตลาดการเงิน

เขียนโดย: Daniel Barabander ที่ปรึกษากฎหมายและหุ้นส่วนด้านการลงทุนของ Variant\n\nแปลโดย: @金色财经 xz\n\n \n\nข่าวลือเกี่ยวกับการซื้อขายในตลาดล่วงหน้าได้กลายเป็นหัวข้อที่ได้รับความสนใจอย่างมากในช่วงนี้\n\n \n\nหลายผู้ก่อตั้งพบว่า ก่อนเกิดเหตุการณ์สำคัญ มักมีที่อยู่กระเป๋าเงินที่ไม่ทราบแหล่งที่มาทำธุรกรรมอย่างกะทันหัน ซึ่งทำให้พวกเขาไม่สามารถไม่สงสัยได้ว่าอาจเกิดการกระทำผิดกฎหมายหรือไม่ แต่เพื่อที่จะตอบคำถามนี้ เราจำเป็นต้องถอยหลังไปทำความเข้าใจกลไกการดำเนินงานของการซื้อขายในข้อมูลภายใน — ซึ่งหลายคนอาจไม่เข้าใจ\n\n \n\nหากคุณปรึกษาทนายความส่วนใหญ่เกี่ยวกับการซื้อขายในข้อมูลภายใน คุณจะได้ยินคำศัพท์ทางกฎหมายที่ซับซ้อนมากมาย พวกเขาจะพูดถึง “หน้าที่ความซื่อสัตย์และความขยัน” “ทฤษฎีคลาสสิก” “ทฤษฎีการโจรกรรม” “ผู้ส่งข้อมูล” “ผู้รับข้อมูล” “บุคคลภายใน” “บุคคลภายนอก” ฯลฯ เมื่อพยายามนำแนวคิดเหล่านี้ไปใช้ในด้านตลาดล่วงหน้า ซึ่งเป็นสาขาที่เกิดขึ้นใหม่ แม้แต่พวกเขาเองก็อาจสับสนได้\n\n \n\n(นี่ไม่ใช่คำแนะนำทางกฎหมาย โปรดปรึกษาทนายความมืออาชีพสำหรับคำถามเฉพาะ) ที่นี่ ผมอยากนำเสนอกรอบวิเคราะห์แบบง่าย ๆ เพื่ออธิบายความเข้าใจทั่วไปของผมเกี่ยวกับการซื้อขายในข้อมูลภายใน และแนวทางที่ผมเห็นว่ามันควรนำไปใช้ในตลาดล่วงหน้า\n\n \n\n \n\nการซื้อขายในข้อมูลภายใน = รูปแบบหนึ่งของการฉ้อโกง\n\n \n\nเกี่ยวกับการซื้อขายในข้อมูลภายใน สิ่งที่คุณต้องเข้าใจเป็นอันดับแรกคือ กฎหมายมองว่ามันเป็นรูปแบบหนึ่งของการฉ้อโกง เช่นเดียวกับการฉ้อโกงทุกรูปแบบ การซื้อขายในข้อมูลภายในเกี่ยวข้องกับการหลอกลวงเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว การหลอกลวงนี้มักเกิดจากการฝ่าฝืนคำมั่นสัญญาที่ชัดเจนหรือโดยนัยเกี่ยวกับ “วิธีการใช้ข้อมูลที่มีข้อจำกัด” จริง ๆ แล้วไม่มี “กฎหมายว่าด้วยการซื้อขายในข้อมูลภายใน” แยกต่างหาก มีเพียงกฎระเบียบต่อต้านการฉ้อโกงที่ใช้กับการซื้อขายในข้อมูลภายในเท่านั้น ความแตกต่างหลักระหว่างการฉ้อโกงในข้อมูลภายในและการฉ้อโกงทั่วไปคือ คำมั่นสัญญาในกรณีหลังมักชัดเจนกว่า จึงง่ายต่อการฝ่าฝืน\n\n \n\nรูปแบบตัวอย่างของการซื้อขายในข้อมูลภายในคือ พนักงานฝ่าฝืนคำมั่นสัญญาต่อเจ้านาย ใช้ข้อมูลสำคัญที่ไม่เปิดเผยต่อสาธารณะของบริษัทในการซื้อขายหุ้น ไม่ว่าคุณจะเห็นด้วยหรือไม่ก็ตาม เมื่อคุณทำงานให้กับบริษัท แสดงว่าคุณได้ให้คำมั่นสัญญาโดยนัย (ตามกฎหมาย) ว่าจะดำเนินการเพื่อผลประโยชน์สูงสุดของบริษัทและผู้ถือหุ้น คำมั่นสัญญานี้อาจระบุไว้ในคู่มือพนักงานที่คุณยอมรับตอนเข้าทำงาน เมื่อพนักงานใช้ข้อมูลสำคัญที่ไม่เปิดเผยในการซื้อขายหุ้นของบริษัท ฝ่ายตรงข้ามที่เป็นผู้ถือหุ้นอยู่ในสถานะข้อมูลที่ด้อยกว่า การใช้ความไม่สมดุลนี้ในการทำธุรกรรม จึงเป็นการฝ่าฝืนคำมั่นสัญญาอย่างฉ้อโกงต่อผู้ถือหุ้น\n\n \n\nสิ่งที่ผมพบว่ามักถูกมองข้ามคือ นี่เป็นเพียงรูปแบบหนึ่งของการซื้อขายในข้อมูลภายในเท่านั้น ใครก็ตามที่ฝ่าฝืนคำมั่นสัญญาที่ชัดเจนหรือโดยนัยในการทำธุรกรรม ก็อาจเข้าข่ายเป็นการซื้อขายในข้อมูลภายในได้\n\n \n\nตัวอย่างเช่น สมมุติว่าพนักงานคนหนึ่งได้รับข้อมูลว่าบริษัทกำลังจะทำการควบรวมกิจการ เขารู้ว่าสถานการณ์การซื้อขายในตลาดล่วงหน้าที่เป็นแบบฉบับของการซื้อขายในข้อมูลภายในนั้นไม่สามารถทำได้ จึงพยายาม “ฉลาด” ใช้ข้อมูลสำคัญที่ไม่เปิดเผยนี้ในการซื้อหุ้นของคู่แข่งรายใหญ่ของบริษัท โดยคาดหวังว่าหลังจากประกาศข่าว ราคาหุ้นของคู่แข่งจะพุ่งขึ้น แม้พนักงานจะไม่มีภาระผูกพันโดยนัยต่อผู้ถือหุ้นของคู่แข่ง การกระทำนี้ก็อาจเป็นการซื้อขายในข้อมูลภายในได้ เนื่องจากเขาได้ให้คำมั่นสัญญา (ผ่านนโยบายบริษัท สัญญาความลับ หรือภาระหน้าที่โดยนัย) ว่าใช้ข้อมูลลับเฉพาะเพื่อวัตถุประสงค์ทางธุรกิจเท่านั้น การใช้ข้อมูลนี้ในการซื้อขายหุ้นของคู่แข่ง จึงเป็นการฝ่าฝืนคำมั่นสัญญาอย่างฉ้อโกง ซึ่งเข้าข่ายการซื้อขายในข้อมูลภายใน\n\n \n\nคำมั่นสัญญาคือหัวใจสำคัญ\n\n \n\nคำมั่นสัญญาคือแกนกลางของปัญหา สมมุติว่ามีคนได้ยินโดยบังเอิญในมื้อเที่ยงว่ามีสองนักลงทุนธนาคารพาณิชย์กำลังพูดคุยกันเสียงดังเกี่ยวกับการควบรวมกิจการที่รอดำเนินการ คนนี้จดจำชื่อบริษัทเป้าหมายแล้วออกจากร้านอาหาร ไปซื้อขายหุ้นของบริษัทนั้นก่อนประกาศข่าว แม้ข้อมูลนี้จะเป็นข้อมูลสำคัญที่ไม่เปิดเผยต่อสาธารณะ แต่โดยทั่วไปแล้ว การกระทำนี้ไม่ถือเป็นการซื้อขายในข้อมูลภายใน เพราะผู้ซื้อขายไม่ได้ให้คำมั่นสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรหรือโดยนัยต่อผู้พูดในร้านค้า และไม่มีภาระผูกพันโดยนัยต่อบริษัทหรือผู้ถือหุ้น การพูดคุยอย่างไม่รอบคอบในที่สาธารณะอาจเป็นการฝ่าฝืนภาระผูกพันของผู้พูดเอง แต่หากผู้ซื้อขายไม่มีการฝ่าฝืนคำมั่นสัญญาอย่างฉ้อโกง ก็ไม่ถือเป็นการซื้อขายในข้อมูลภายใน\n\n \n\nใครก็ตามที่ฝ่าฝืนคำมั่นสัญญาที่ชัดเจนหรือโดยนัยในการทำธุรกรรม ก็อาจเข้าข่ายเป็นการซื้อขายในข้อมูลภายในได้\n\n \n\nจากมุมมองของ “การฝ่าฝืนคำมั่นสัญญาอย่างฉ้อโกง” เราสามารถแก้ความเข้าใจผิดที่พบบ่อยได้ว่า การซื้อขายในข้อมูลภายในไม่ได้จำกัดอยู่แค่ในตลาดหลักทรัพย์เท่านั้น ตรงกันข้าม ปัญหาในลักษณะเดียวกันอาจเกิดขึ้นในตลาดสินค้าโภคภัณฑ์ (รวมถึงตลาดอนุพันธ์) ตัวอย่างเช่น พนักงานเทรดดิ้งของบริษัท Cargill ที่ได้รับข้อมูลว่าบริษัทจะซื้อข้าวสาลีจำนวนมาก แล้วใช้บัญชีส่วนตัวเทรดล่วงหน้าในตลาดฟิวเจอร์สข้าวสาลี การกระทำนี้อาจเป็นการซื้อขายในข้อมูลภายในในกรณีนี้ พนักงานเทรดดิ้งได้ให้คำมั่นสัญญา (ผ่านนโยบายบริษัท สัญญาความลับ หรือหน้าที่งาน) ว่าใช้ข้อมูลลับเฉพาะเพื่อวัตถุประสงค์ทางธุรกิจของ Cargill เท่านั้น การเทรดของเขาจึงเป็นการฝ่าฝืนคำมั่นสัญญาอย่างฉ้อโกง แต่หากหน้าที่ของเขารวมถึงการเทรดล่วงหน้าก่อนการดำเนินการจัดซื้อจัดจ้างของบริษัท ก็ไม่ถือเป็นการซื้อขายในข้อมูลภายใน ถึงแม้เขาจะใช้ข้อมูลสำคัญที่ไม่เปิดเผย (เช่น ข้อมูลแผนการตลาดของบริษัท) ในการเทรด แต่ก็ไม่ได้เป็นการฝ่าฝืนคำมั่นสัญญาอย่างฉ้อโกง เนื่องจากเขาไม่ได้มีภาระผูกพันโดยนัยต่อผู้เทรดฟิวเจอร์สรายอื่น และการใช้ข้อมูลนี้ในการเทรดก็เป็นการดำเนินการตามหน้าที่ที่ได้รับอนุญาตจากนายจ้าง\n\n \n\nตลาดล่วงหน้าก็ใช้ได้เช่นกัน\n\n \n\nแล้วสิ่งนี้หมายความอย่างไรสำหรับนักเทรดในตลาดล่วงหน้า? ความเห็นหลักของผมอาจดูธรรมดาเกินไปและทำให้ผิดหวัง: กฎหมายเองก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลง การฉ้อโกงคือการฉ้อโกง และกฎกติกาทางกฎหมายก็มีความยืดหยุ่น คำถามสำคัญคือ: ผู้เทรดใช้กลอุบายในการเทรดเพื่อฝ่าฝืนคำมั่นสัญญาอย่างฉ้อโกงหรือไม่\n\n \n\nดังนั้น หากพนักงานของ Tesla มีข้อมูลทางการเงินในไตรมาสที่ 4 และใช้ข้อมูลนั้นในการเทรดใน “ตลาดทำนายผลประกอบการไตรมาส 4 ของ Tesla ว่าจะเกินคาดหรือไม่” ก็อาจเข้าข่ายเป็นการซื้อขายในข้อมูลภายใน การกระทำนี้อาจเป็นการฝ่าฝืนคำมั่นสัญญาต่อผู้ถือหุ้นของ Tesla หรือฝ่าฝืนข้อตกลงห้ามใช้ข้อมูลลับเฉพาะเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว แต่หากพนักงานคนเดียวกันเปลี่ยนไปเทรดใน “แนวโน้มความต้องการรถไฟฟ้าในสหรัฐอเมริกาใน 2 ปีข้างหน้า จะเกินความต้องการน้ำมันเบนซินหรือไม่” โดยใช้ข้อมูลสาธารณะเกี่ยวกับการแพร่กระจายของรถไฟฟ้าและความรู้เชิงอุตสาหกรรมที่สะสมมานาน (โดยไม่ใช้ข้อมูลภายในของ Tesla) ก็อาจไม่ถือเป็นการซื้อขายในข้อมูลภายใน เนื่องจากไม่ได้ใช้ข้อมูลลับเฉพาะหรือฝ่าฝืนคำมั่นสัญญา\n\n \n\nแต่ตลาดล่วงหน้าจะผลักดันขอบเขตของกฎหมายและทดสอบว่ากฎหมายสามารถปรับตัวได้หรือไม่ หรือจะถูกฝ่าฝืนอย่างไร ตลาดแบบดั้งเดิมมักเชื่อมโยงกับบริษัทเฉพาะเจาะจง: ตลาดหลักทรัพย์เชื่อมโยงโดยตรงกับบริษัท (เช่น ผลประกอบการไตรมาส 4 ของ Tesla) ตลาดสินค้าโภคภัณฑ์เชื่อมโยงโดยอ้อม (เช่น การซื้อข้าวสาลีของ Cargill) ซึ่งเป็นจุดสำคัญ เพราะบริษัทมักเป็นแหล่งข้อมูลคำมั่นสัญญาและข้อมูลที่จำกัดเฉพาะเพื่อวัตถุประสงค์ทางธุรกิจ — คำมั่นสัญญาเหล่านี้ (ไม่ว่าจะเป็นโดยนัยตามกฎหมาย หรือชัดเจนผ่านสัญญาความลับ นโยบาย ฯลฯ) เป็นฐานของความรับผิดชอบในการซื้อขายในข้อมูลภายใน\n\n \n\nตลาดล่วงหน้าขยายขอบเขตของสินค้าที่สามารถซื้อขายได้ (ทำให้เกือบทุกสิ่งสามารถซื้อขายได้) ซึ่งเพิ่มแหล่งข้อมูลสำคัญของข้อมูลภายใน โดยมักเกี่ยวข้องกับสถานการณ์ที่คำมั่นสัญญาเกี่ยวกับข้อมูลเหล่านี้ไม่ชัดเจนอย่างมาก ซึ่งในตลาดที่ไม่มีการอนุญาตหรือเน้นความคิดเห็น เช่น ตลาดทำนายผลนี้ ก็ยิ่งทำให้การฟ้องร้องในเรื่องการซื้อขายในข้อมูลภายในเป็นเรื่องยากมากขึ้น\n\n \n\nยกตัวอย่างเช่น สมมุติว่ามีตลาดทำนายว่า “ใครจะเป็นราชาในงานเต้นรำส่งท้ายปี” เพื่อนของคุณเป็นคนที่ได้รับความนิยมที่สุดในชั้นเรียน เขาบอกคุณเป็นความลับว่าเขาไม่สามารถเข้าร่วมงานเต้นรำได้ หากคุณใช้ข้อมูลนี้ในการเทรด การกระทำนี้จะเป็นการซื้อขายในข้อมูลภายในหรือไม่? คำถามทางกฎหมายยังคงอยู่ที่ว่าคุณได้ฝ่าฝืนคำมั่นสัญญาอย่างฉ้อโกงหรือไม่ แต่ในสถานการณ์นี้ คำมั่นสัญญาใด ๆ ต้องถูกสมมุติจากความสัมพันธ์หรือบริบทของการเปิดเผยข้อมูล ไม่ใช่จากภาระผูกพันโดยตรงต่อบริษัทหรือข้อตกลงอย่างเป็นทางการ ซึ่งทำให้การฟ้องร้องในเรื่องการซื้อขายในข้อมูลภายในเป็นเรื่องที่ยากมากขึ้น\n\n \n\nขอบเขตของกฎหมายจะเริ่มคลุมเครือและเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว